माजोरडेपणा आणि आपल काय नात आहे ??

जसा साप आपली कात टाकतो आणि म्हैस जशी पाण्यात डुंबत बसते

तसेच आपण सभ्यपणाची कात टाकून

माजोरडेपणाच्या सरोवरात स्वतःला आकंठ बुडवून घेतलेले आहे

एक प्रियकर "तिची" वाट पाहत असतांना त्याच्या डोक्यात चाललेले 'काही' विचार :

आयुष्याच्या एका वळणावर ती मला भेटली
भेटली तर भेटली त्यात काय????? असं वाटलं थोडा वेळ ..
पण हळू हळू कळलं आयला मला चक्क पोरगी पटली!!!!!!!!
पटली तर पटली असं वाटलं..... असं नाही म्हणणार
कारण प्रेमात पडलोय म्हटल्यावर कुठेतरी, काहीतरी लागणार ,,,,
आता ह्या धडपडीत झालेल्या जखमा कितीही म्हटलं तरी
थोडीच भरणार आहेत ................आठवणीत तिच्या ....
क्षण न क्षण असेच धावत सुटणार आहेत .......
भेटी पहिल्या वहिल्या काही आठवतात अजून
ती समोर आल्यावर अगदी कसंसंच व्हायचं आतून
मी तिला विचारल्यावर काय साली लाजली होती ......
चेहऱ्यावर दाखवत नव्हती पण ,
आतून ती सुद्धा मोहरून गेली होती
असेच दिवस सरत होते ........
तिच्याविना झुरत होते ...........
विचारांची डोक्यात नुसती गर्दी झाली होती
आणि ती मात्र नेहमीप्रमाणे उशिराच आली होती ......


 

नको रे पुन्हा तीच शब्दांची माळ
एकास एक यमकांची चाळ
जरी सांडती विचार सर्वकाळ
नका रे म्हणू ह्या प्रतिभा वगैरे ......

"जरी सर्वदा काळ सन्नीध आहे
जीव रे तुला काय निषिद्ध आहे
आयुष्य आहे असा एक झोका
सदोदित आहे धोका वगैरे ......"